1 Şub 2010

Anne..

Yazar: mira | Kategori: Betül KİRTİ [mira], Yazar ve Yazıları

Yine yeni acılar çalıyor kapımı anne,
Yine alacaklı gibi duruyorlar kapı önünde..
Ürküten seslerini duyuyorum, duyduğum sesler korkutuyor beni anne..
Kapımın önünde dur! Kapı çalmasın! Kapı açılmasın!
Yanımda dur anne, acılar beni yağmalamasın!
Sar beni kolların arasına, tıka kulaklarımı duyduğum sesler karşısında..
Gücüm yok anne, acılarla başa çıkacak gücüm yok..

Sabretmek nedir ki anne?
Acı içinde kıvranırken dahi kendine acı yaşatmanın adı sabır ise,
Susup beklemenin içini yakıp kavurmasına dahi sabır deniyorsa,
Ve akması gereken onca yaş içe akıtılıyor da bunun adına sabır deniyorsa ben sabrediyorum anne.. Hem de hiç olmadığı kadar sabrediyorum..
Acıları bastırmak adına, acıyla yaşamak namına..
Sabır ki dudağıma yapışmış iki hece, Sabır ki dayandığım tek kelime..
Bu yüzden bana “sabret” deme..
Sabret demek yerine, sende ki sabrı öğretsene…

Büyümek bu kadar zor muydu anne?
Oysa büyümek bu kadar zor görünmezdi çocuk gözümde..
Her şey bir oyundu görünürde, Oyuncaklarla oynanan ve hep mutlu başlayıp, mutlu sonlarla biten bir oyun..
Ağlamalar isteklerin geri çevrilmesiyle,
Kavgalar bir başkasının elinden oyuncağını almasıyla başlarken,
Şimdilerde bizim kavgamız kiminle?
Gözlerde biriken yaş hangi isteğin geri çevrilmesiyle?
Elimden oyuncağım alınmadı, İsteğim de geri çevrilmedi,
Peki ben niye ağlıyorum anne?
Sen tek bir damlayı gözüme değdirmezken, şimdi gözümde ki bu yaşlar da niye?
Ama anlıyorum anne..
Acılarla olgunluğa eriştikçe anlıyor insan,
Anladım ki hayat bir oyun sahnesi, bizlerde bu sahnenin oyuncusu..
Ve anladım ki oyunlar sadece çocuklukta oynanan oyunlardan ibaret değilmiş..
Hayatmış başlı başına oyun olan, Hayatmış bizi çocukluğumuzda oyuna hazırlayan..
Hayat şimdilerde yeni oyunlarından birinde oynatıyor beni anne,
Hayat beni oyuncağı yapmış oynuyor..
Hayat benimle değil, ben hayatla oynamak istiyorum anne..
Bana hayatla nasıl oynanır bunu da öğretsene…

Hadi ellerini benim için duaya kaldırsana anne,
Yüreğini benim için duaya açsana..
Lisanıma küf/ür bulaşmış, dualarınla temizlesene..
İsyana meyilli tüm sözlerim, dökülürse her biri tükeneceğim
..
Korkuyorum anne, tükenmekten korkuyorum..
Dualarını üzerimden eksik etme, muhtacım şimdilerde..

Yazar: Betül Kirti /Mira

127 kez okunmus

Etiketler:

6 Yorum “Anne..”

  1. geceler diyor ki:

    Hani bazen ekran donar kalırya gözlerimizin önünde. Meğer gözlerde donar kalırmış. Tıpkı yazıyı okuduğumda donan gözlerle ekran karşısında kalakaldığım gibi… Elimin biri çenemin altında diğeri ona destek gibi dirseğin altında…

    Elimi klavyeden her aldığımda aynı pozisyona geçmiş olarak buluyorum kendimi…

    Ve karşısında donup kaldığım bu yazı için teşekkür edecek hali bulamiyorum kendimde…

  2. simay diyor ki:

    Kardeslerin en güzeline,, en degerlisine..
    Bugun calan bir telefondu bana bu yazıyı okutan..mutlulukla sevincle bir o kadarda bi mahcubiyetle actıgım bir telefondu.. telefonun diger ucunda anlatamayacagım duygularla sevdigim cok tatlı bi insan. Senin acınla dertlenen, hüzünlenen , göz yaslarına bogulan, mutlulugunda ise huzur bulan senin kadar sevinebilen bir can..müyesser ablam..

    nasıl bi insan yüreginden gecenleri bu denli güzel aktarır onunla birlikte olan yürekle.. o kalem nasılda onunla bir bütün olmuski. Onu ondan daha ii anlayabilir..
    ahhh betulum bugun bana verdigin haberle senden cok sevindigimi bilesin. Ama şimdi bu gözyası neden. .. engel olamadıgım bu satırları okurken gözlerimden akan yaslar neden..

    nee olur acılanmasın yüregin.. ne 0lur hüzün düşmesin o tertemiz kalbine.. ve ne olur gülümsemeler alsın yüregini…

    Yüregine saglık betusum .. rabbim inşallah o güzel gönlüne göre verir herseyi. Her zaman yanındayım ve yanında olacagım. Ben hep seninle gülmeye seninle aglmaya hazırım.. sende benim deliliklerimle neşe bulmaya hazırsındır sanırım

    cok degerli oldugunu hiçbir zaman unutma.. sen benim CAN ‘ımsın..

    aaa bu arada teyzemide üzme.. bak herseyin farkındasın:)

  3. mira diyor ki:

    Yazı yazıcıdan çıkalı çok oldu..
    Kalem hükmünü verdi ve acı anında yazıldı..
    Yazılan sen gittikten sonra yazıldı, yazılan aslında sen varken yaşandı..
    Hani bilirsin en son bıraktığın hali, işte bu da onun getirisi..
    Neyse, bil ki sen geçti, çünkü sevindiğin haber ise beni çok daha önceden sevindirmişti..

    Değeri haketmeyene haketmediğini verenlerden biri de sen.. Ne diyebilirim ki ii ki varsın…

  4. simay diyor ki:

    bir bilsen öyle degerli olduğunu,, öyle cok özel oldugunu birde bizim gözümüzden görebilsen ”seni” belki o zaman anlarsın ne kadar degeri hakettigini..

    maşallah canım benim. yazdıgın her yazıyı hayranlıkla okudum.. bizim ailede böyle cevherler varmıymış yaa.. işte işlemek gerekiyormuş.. farketmişler seni. allah razı olsun..

  5. Secde_Gulleri diyor ki:

    Hüsran yumrukları ne zaman çalsa gönül kapısını, ürkek bir tenle hemen sığınacak bir liman ararız. O limandır ki; anne denen şefkat endamının yüreği. “ANNE” diyen dudakların titremesi ve ağlayan bir göz. Gözyaşları kadar sıcaktır yüreği. Soğuktan, fırtınadan koruyan bir kanatları vardır. Kanatları merhamet tüyleri ile kaplı. Anne! canların en canı.

    Bu kadar güzel anlatılabilirdi. Masallah. Kalemine kuvvet. Gül gıpta etsin yüreğini.

  6. namus diyor ki:

    kardeşim içimi gerçekten sızlattın yazın çok güzel ama bana dua edecek annem yok ben yuvada yetiştim kişiliğim ve karakterim asla oturmadı hep sıkıntılar çektim kimsesizliğimde içimde tek kimsem vardı ALLAHcc benim tek kimsem o ondan asla ümidimi kesmicem ve birde siz kardeşlerim varsınız artık yazılarınız ümidimi dahada artırıyor ALLAHcc sizlerden razı olsun

Yorum Yap,Fikrini Paylaş

Yorum yapabilmeniz için giriş yapmış olmalısınız.