1 Şub 2010

Hayattan Çıkan Kabre Girer..

Yazar: geceler | Kategori: Geceler [geceler], Yazar ve Yazıları

Biliyorum bu dünya kimseye kalmadığı gibi bana da kalmayacak. Ölüm denen güzel misafir bir gün kapımı ansızın çalacak. Gelen misafir için ne kadar hazır olacağım acaba hiç belli değil. Gördüğümde belki dilim dolaşacak, gözlerim şaşılaşacak, belki Melekler yardımcım olacak. Belki de ruhum acılar içinde kıvranacak. Kulluğumu o zaman anlayabileceğim ancak. Ama iş işten çoktan geçmiş olacak… O zaman neden hala gelmez aklın başına? Dalmışsın dünya telaşına. Al artık aklını başına. Bu dünyaya neden gönderildin. Hala düşünmeyecek misin? Yoksa düşünüyorsun, düşündüğün halde boş mu veriyorsun? En büyük düşmanın olan nefsine esir mi düştün? Biliyor musun o çok sevdiğin nefsine uyduğunda onunla birlikte yanacağını? Neyse canını sıkıp üzülme istersen. Nasıl olsa yanarken beraber yanacaksınız. Sevgili dediğin böyle olur işte. Hayattayken seni yalnız bırakmayan, yanarken de yalnız bırakmıyor. Bulunmaz bir sevgili değil mi?… Ne oldu dokundu mu gerçekler. Bir an durgunlaştın, düşüncelere daldın. Ama faydasız hala nefsine uyuyorsun hala bir değişiklik yok hayatında. Aynı tas aynı hamam devam ediyorsun yoluna. Ama unutma o yolun sonuna geleceksin bir gün. Kim bilir o bir gün dediğin belki de bu gün. Diyebiliyor musun hayır. Diyemezsin çünkü garantin yok elinde ne zaman öleceğine dair bir belgen de yok. Hiç düşünmediğin hiç beklemediğin, daha hazır bile olmadığın anda Azrail çıkacak karşına. O zaman diyebilecek misin ben daha hazır değilim şimdi git daha sonra gel… Diyemeyeceksin o gücü kendinde bulamayacaksın. Çünkü acizin birisin sen ve aynı zamanda hala aklını başına almayan birisin. Tekrar hatırlatmam faydasız ama bunu yinede hatırlatayım sana ey nefis. Öleceksin. Karanlık dar kabre gireceksin. Ama korkma yalnız değilsin kara toprak altında. Yılanlar çıyanlar sevinecekler senin orda ki varlığına. Ne kadar şanslısın değil mi ey nefis? Yalnız değilsin orda bile. Burada seni bir an yalnız bırakmayan nefsinle. Orda çekeceksin çile… Kim bilir belki de rahat edersin değil mi? En güzel arkadaşların olan yılanlar çıyanlar eşliğinde…
Ey nefis bunları sana niye söylüyorum bilmem ki? Her zamanki gibi bir kulağından giriyor diğerinden çıkıyor. Tıpkı hayatla kabir gibi. Hayattan çıkan kabre girer ama oradan çıkış yoktur artık…
 

 

 

 

 

 

Yazar: geceler

 

 

129 kez okunmus

Etiketler:

Yorum Yap,Fikrini Paylaş

Yorum yapabilmeniz için giriş yapmış olmalısınız.