1 Mar 2010

Ömür ki Baharın Sonunda..

Yazar: mira | Kategori: Betül KİRTİ [mira], Yazar ve Yazıları

Rengi çekiliyor ömrümün,
Üzerime düşen her bir renk kendini kızıla boyuyor..
Gökkuşağı renklerim solmuş,
Hiçbir renk artık eskisi gibi üzerimde durmuyor..
Etrafımı sarmış yalnızlığı hissediyorum,
Bir başına kalmışlığı, üşüyorum!
Üşümüşlüğümü ısıtacak birini arıyorum, bulamıyorum!
Hüzün vuruyor her yanımı, mevsim hazana çıkıyor,
Mevsim hazandan yana yüzüme gem vuruyor..
Bir kez daha hazanı yaşıyor ömrüm, bir kez daha yalnızlığa çıkıyor..
Sararmış ömrümle, yas tutmuş hüzünlerimle, yaprak dökümünü bekliyorum..
Dökülen her bir yaprak gibi, toprağa karışmayı istiyorum..
Dirilmek için ölmelerinde yaşanması gerektiğini biliyorum,
İşte bende yeniden dirilmek için ölümü özlüyorum..

Ve nihayet ömür sahnesinden bir perde daha düşüyor..
Hayat; baharın sonunda, son yaprağını da düşürüyor..
Hayatımın son baharı, baharla buluşturmak üzere beni kendinden düşürüyor.
Solgun da olsam, yorgun da olsam, baharımın sonunda da olsam,
Hazan mevsimine yakışır bir sonla düşüyorum, hazanın hakkını veriyorum..

Şimdi vedalaşmaktayım, üzerime renklerini işleyen baharla..
Şimdi vedadayım, yüzüme değen güneş ve üzerimi ıslatan yağmurla..
Bir ömür seslerini dinleyerek yaşadığım kuşlarla şimdi vedalaşmaktayım..
Bir ömürlük beni hayatta tutan dal ile şimdi hicran yaşamaktayım..

Son kez yağıyor yağmur üzerime, son kez değiyor serinliği yüzüme..
Baharın başında adı hayat iken, sonunda rahmet oluyor düştüğü her yerde.
Ömür ki son baharında, ömrüm baharının sonunda.
Yere düşen bir yaprakta ben oluyorum sonunda..

Son bir rüzgârla savrulurken ben yere, son bir soru takılıyor düşerken düşünceme;
“Toprağa karışan bedenim kim bilir hangi baharda yeniden can bulacak?..”
Cevabını bilmesem de, tebessüm ediyorum düşerken yere..
“Ne güzel” diyorum.. “Baharın sonuna kavuşmak!”
“Ne güzel” diyorum.. “Toprakla can bulup, toprakta son bulmak!”
Ve “Ne güzel, yeni bir baharda yeniden can bulacak olmak!”

Yazar: Betül Kirti / Mira

121 kez okunmus

2 Yorum “Ömür ki Baharın Sonunda..”

  1. Secde_Gulleri diyor ki:

    “Etrafımı sarmış yalnızlığı hissediyorum,
    Bir başına kalmışlığı, üşüyorum!
    Üşümüşlüğümü ısıtacak birini arıyorum, bulamıyorum!
    Hüzün vuruyor her yanımı, mevsim hazana çıkıyor,”

    Hangi mevsimin yağmurlarında yazılmış bu mısralar?
    Hangi hazan gül’ünün yaprağını saklıyor bu sayfalar?

    Sararmış, bet’i benzi atmış ruhumun. Nevbaharı tükettim, hazanı yaşıyor bedenim. Ayrılık çizgisine bir adım kala. Zaman yalnızlığı vuruyor. “İçimdeki çocuğun kırılmış aynası” edasıyla ağlıyorum. Sus, konuşma! sende otur yanıbaşıma ağla. Hani hicranım gelsene derken, şimdi sadece susuyorum.

    Sonbahar, kırgınlığıyla kırılan dallardan düşen yaprak edasıyla düşüyorum. Yorgunum, toprak sonum, bir yeşilliğe kalır özlemim, ayazlar keser ellerim.

    Sensizliği andıran, gidişinle isyan eden lodoslar savurur beni.
    Bir köşeden bir köşeye atılır, sarıya çalar cesetim!
    Yeşildi bir zamanlar, şimdi sarıyla son buldu rengim.

    ………. Yazınızı okuyunca bunları yazmak geldi içimden.

    Kaybetmişliği yaşıyorum bu mevsimde.

    Yazınız harikulade Editörüm. Şimdi şu kadar güzel, bu kadar mükemmel demeye gerek yok. Hazan böylesi güzel anlatılırmış. Bunu da gösterdi kaleminiz. Yüreğinize sağlık. Edep kaleminin mürekkebi eksik olmasın..

    Esselam!

  2. geceler diyor ki:

    “Ömür ki Baharın Sonunda”

    Bu başlığı gördüğümden bu yana hep aklımda olupta, okuma fırsatını daha yeni bulabilmek biraz talihsizlik olsa gerek. Böylesi muhteşem bir yazıya karşı…

    Ne diyeyim. Kalemine kuvvet. O güzel Yüreğin dertten kederden uzak olsun. Böylesi güzel yazıların her zaman sayfalarla buluşsun inşaAllah…

Yorum Yap,Fikrini Paylaş

Yorum yapabilmeniz için giriş yapmış olmalısınız.