1 Mar 2010

Yine Bir Gidiş Sonrası..

Yazar: mira | Kategori: Betül KİRTİ [mira], Yazar ve Yazıları

Kimi ezilmiş, kimi de ayaklar altında yok olup gitmiş umutlar..Yürek kaç hazan mevsiminin koynunda sabahlamıştır? Kaçının peşinden yitip gitmiştir? Mevsim yaz da olsa, sonbahardan kalma bir günmüş gibi yaşatır kendini tüm yaşanmışlıklar..  Geçiyor zaman, düşüyor umutlar.. Düştüğü gibi rengini kaybediyor umutlar.. Mevsim ayrılık diyor, ayrılık gitmeyi gerektiriyor.. Kim bilir belki bir gün, bir yerde, bir bahar değer kaybedilen umutların yerine..
 
İşte tam burada, gitmek düşüyor aklıma.. Sessiz ve kimsesiz..
Gitmek uzaklara, bir başına.. Yaşanmışlıklardan uzak kalmak yalnızlığımla..

Bir tren vagonunda yol almak bir bilinmeze.. Cama yansıyan yalnızlığınla, seyrettiğin geçmişinle, dalmak içinin dehlizlerine.. Uğradığın her istasyonda, kurtulmak her birinden.. İnen yolcularla birlikte, içinin birikmişliklerini de uğurlamak.. Hüzün dolu gözlerle, son bir kez bakıp, ardından el sallamak yitip gidenlere.. Bir düş kırıklığını ya da kaybolup giden her bir umudu.. Ve gidenlerin ardından birkaç damla yaş, saklayamaz kendini düşer boşluğa..
 
Gidenlerle birlikte, bir hafiflik hissediyorum yüreğimde..
Üzerime ağır gelenlerin yükünü bıraktıktan sonra yeni bir arayışa çıkıyorum kendi içimde..

Bir arayış sarıyor ruhunu bu sefer.. Şöyle ta derinine işleyecek, içinin dolmuşluğunu hafifletecek, boşalan yanlarını varlığıyla dolduracak ve her şeyi unutturacak birini..
Baktığın yerde göremiyorsun, aradığın yollarda başkaları ile karşılaşıyorsun ama aradığın onlardan biri değil biliyorsun..  Bir başına kalmışlığı hissediyorsun, kimsesizliğini ve içinde eksikliğini hissettiğin o büyük boşluğu.. Yine ruhun daralıyor, yine çıkmazlara düşüyor yolların. Yalnızlığınla yalnızsın ama yalnızlığında yalnız değilsin.. Ve unuttuğun gerçek çıkıyor karşına, unuttuğunla yüzleşiyorsun;
“Ve sen yine denendiğinde ve yine kalbin daraldığında ve yine bütün kapılar yüzüne kapandığında ve yine ne yapman gerektiğini bilmediğinde. Uzun uzun düşün ve hatırla Yaratanını! Allah kuluna kâfi değil mi?”  (Zümer/39) İrkiliyorsun! Baştan aşağı sarsılıyor bedenin.. Ne kadar acı ilk bulman gerekeni hep son an da bulmak.. Hep son anda O’na varmak..

Yüzümü kaldırıyorum göğe, başım öne düşüyor ama yüzüm O’na dönüyor yine…
Aradığını bulmanın yerine bıraktığı huzur ile O’nunla eksikliğim tamamlanıyor böylece…

Yazar: Betül Kirti / Mira

74 kez okunmus

Etiketler:

1 Yorum “Yine Bir Gidiş Sonrası..”

  1. HaFSaNuR diyor ki:

    Iste gittin..
    Habersizce…

    Fakat..
    Senin anlattigin oyle bir yenile, oyle bir insanin gidip, ve tekrardan kendine gelisini anlatiyor ki…Yazinin ahenginde savruldum….Ve O ayet…Oyle guzel baglamissin ki yaziyi, MasaAllah diyorum..
    Rabbimden kalemine o guzel yuregine muvaffakiyetler diliyorum…

    Tez zamanda gorusmek dilegiyle Can..
    Selametle..

Yorum Yap,Fikrini Paylaş

Yorum yapabilmeniz için giriş yapmış olmalısınız.