1 May 2010

Med-Cezir…

Yazar: mira | Kategori: Betül KİRTİ [mira], Yazar ve Yazıları


“Uzlete çekilmiş bir günün sonunda,
Seni de alarak çıkıyorum yüreğimin kıyısına…”


“Sen!” diyorum, susuyorum!
“Varlığın!” diyorum “Hiç benim olmadı ki!” diyerek sükûta râm oluyorum…
Ve
“Yokluğun!diyorum. En çok susmam gereken yerde ne çok konuşuyorum!

Yokluğun; hırçın bir dalga olup vuruyor yüreğimin kıyısına,
Varlığın ise; seni hissettirmeye yetmiyor, yalnızım sensizliğin kollarında..
Kâh yükselen kâh alçalan sular gibi. Hem vuruyorsun yüreğimin kıyısına, hem de çekip gidiyorsun benden çok uzağa..  Anlamıyorum var mısın? Yoksun?!
Med-cezir’e tutuldu düşlerim, sensizliğin sularında seni arar gözlerim.
Bilmiyorum var mısın? Yoksun?! Sularına düştüm boğuluyorum, görmüyorsun!

Gün batıyor.. Gün seninle birlikte başlayıp, seninle son buluyor.
Gün batarken, renklerini de giydiriyor yeryüzüne, ben ise sonsuz mavilikler üzerinde sonsuz
[mutlu]luğu düşlüyorum. Düşlerimin üzerine de düşüyor renkler ve gün gibi batıyor hayaller.. Günbegün batıyor hayaller görüyor musun? Ve ben sensiz, sonsuz[mutlu]luğu düşlüyorum hissediyor musun?

Ufka dalıyor gözlerim, füsûnkâr bakışlarını arıyorum.
Siluetler birbiri ardına geçmiş, her biri seni ardına gizlemiş. Bir adım atsan göreceğim yüzünü, gözlerin değecek gözlerime.
Gelir misin? Gelmezsin?! Gözlerim ufka dalmış bekliyorum, gelmiyorsun!

Gece çökerken üzerime, seni de hapsediyor kendi içine..
Üzerime çöken zulmet korkutmuyor beni, beni asıl sensizlik korkutuyor.
Sensiz geceler de, ne bir yıldız ne de ay bir çerağ etmiyor. Karanlığın içinde kaybolmuşum, önümü göremiyorum.. Seni arıyorum, bulamıyorum. Yalnız sen bul çıkar beni aydınlığa, yalnız sen ışık ol karanlık dünyama. Bir ışık olup bulur musun beni? Bulmazsın?! Sensiz karanlığa teslim olmuşum, bulmuyorsun beni!

Adın; dilimin ucunda idamlık bir hece, adın ki bir sır olarak düştü dilime..
Sessiz bir ölümü yaşıyorum kendi içimde, haykıramıyorum adını bilmiyor hiç kimse!
Yokluğu hüküm giydirdiğin bu tene, ismini de anmayı yasak ettin dilime.
Adın ki düştükçe dilime, koca bir umman olup büyüyorsun içimde.
Adın yok! Adının lügatler de karşılığı yok!
Adının yanına yakışan yalnızlık ve yalnızlığa yakışan sadece sessizlik!
Sensiz yalnızım, yalnızlığımda sensiz ve sessiz! Sensiz ben kimsesizim!

……

Dinle!
Biraz kulak ver sessizliğe,
Sensizlik konuşuyor içimde..

Dinle!
Yere düşen her damla ismini haykırıyor..
Sensizlik bir dağ gibi, sessizlik ise patlamaya hazır bir volkan gibi içimde büyüyor..

“Sessizliği dinlemesini bilir misin?
Peki sessizliğimi duyabilir misin? Duyamazsın?!..”

Bakışlarım nihaî noktada bekliyorum…
Biliyorum kaybediyorum ve bilmiyorsun ö
[z]lüyorum!..

Yazar : Betül Kirti / mira

259 kez okunmus

Etiketler:

3 Yorum “Med-Cezir…”

  1. HaFSaNuR diyor ki:

    Yoklugun; hircin bir dalga olup vuruyor yuregimin kiyisina…..

    Uzaklardasin…..

    ..

    Yuregine saglik Can.

  2. geceler diyor ki:

    Yazıya hiç tıklamadan yazının resmini seyretmek bile yetiyor insana…

    Eline ve kalemine sağlık. Yüreğin hep güzelliklerle atsın inşaAllah…

  3. simay diyor ki:

    ben birşey diyemiyorum ki artık yazdıklarına.. ne söylenebilirki yada ben ne söyleyebilirim ki.. cok güzel yazmıssın canımmmm cok güzel…

    yüregine emegine saglık..

Yorum Yap,Fikrini Paylaş

Yorum yapabilmeniz için giriş yapmış olmalısınız.